Biðraðastofnunin

Jæja, ég hefði kannski ekki átt að hrósa stjórnsýslunni í háskólanum svona mikið í síðasta pistli því það virðist bara hafa komið í bakið á okkur þegar við áttum viðskipti við stjórnsýslu opinberar stofnanar hér í borg í gær og hinn. Við ákváðum s.s. að taka Florida-bílpróf og sú "ágæta" stofnun sem sér um að gefa þau út heitir svo mikið sem Florida Department of Highway Safety and Motor Vehicles.

Vinir okkar sem hafa búið hér í Miami höfðu varað okkur mjög við seinaganginum hjá þessu apparati en það er eins og með margt annað, maður þarf að upplifa hlutina sjálfur til þess að vita hvað um er að ræða. Erla vinkona Ernu (var hér í UM í síðastliðinn vetur) hafði varað okkur við seinaganginum þarna og sagði okkur m.a. að taka bók með til að lesa í biðröðunum. Á hún þakkir skyldar fyrir það góða ráð.

En við mættum þarna s.s. á þriðjudaginn um kl. 13:15 (áttum pantaðann tíma sem á að veita forgang) eftir 20 mínútna keyrslu. Þegar inn kom blasti við fullur salur af fólki sem annaðhvort sat eða stóð í biðröðum og var svona almennt frekar súrt á svipinn. Fyrsta röðin var mjög óskipulögð þar sem plássið var lítið. Hún lykkjaðist einhvernvegin fyrir framan okkur og þurftum við að spyrja viðstadda að því hvar við ættum að koma inní hana. Við biðum í þessari röð í um 10 mínútur þar til konan við "deskið" kallaði yfir hópinn að þeir sem hefðu pantaðann tíma ættu að koma í hina röðina (sem nb var fyrir framan sama desk en bara mun styttri). Þessi kona var ein að afgreiða tvær raðir og þykir okkur óskiljanlegt hvernig hún þraukar heilu dagana í þessu starfi...

Við skelltum okkur því í styttri röðina og vorum afar ánægð með að vera í svona forgangsröð (sú ánægja reyndist falsvon ein eins og þeir sem nenna að lesa lengra átta sig á) og vorum bjartsýn á að þetta yrði ekki svo langt ferli víst við fengum þennan forgang. Þegar komið var að okkur vorum við beðin um að framvísa ýmum pappírum og sýna skilríki. Að því loknu fengum við blátt eyðublað sem við vorum beðin um að fylla út og koma svo aftur í sömu röð. Við gerðum það, fórum svo aftur í biðröðina og þá var okkur bent á að fara inní hliðarsal þar sem við ættum að fara að bás 7 með eitthvert plagg.

Inní þessum hliðarsal var önnur biðröð sem leiddi að þessum básum sem við fengum að fara beint í. Ég hugsaði þá með mér; "æi, greyjin hafa ekki átt pantaðan tíma eins og við, og þurfa því að bíða í þessari biðröð". Við sýndum sömu pappírana í þessum bás og var svo sagt að setjast og bíða eftir að nöfn okkar yrðu kölluð upp. Þetta tók einhvern tíma en svo vorum við kölluð upp og eftir eitthvert spjall fengum við að hefja skriflega prófhlutann. Það má nú hrósa þessari stofnun fyrir það að skriflegi hlutinn er mjög tæknivæddur, tekinn á tölvuskjá með snertifleti og próftakinn bara bendir á rétt svar af fjórum möguleikum að mig minnir (frekar en fimm). Það kemur strax í ljós eftir hvern hluta prófsins hvort maður hafi staðist prófið eða ekki. Skemmst er frá því að segja að við stóðumst bæði þennan skriflega hluta með ágætum en það er víst ekkert sjálfgefið (höfum heyrt af fólki sem hefur verið að falla á þessu).

Og hvað svo? Jú, þá áttum við að fara í biðröð, þá sömu og ég hafði vorkennt fólkinu fyrir að vera í!!! . Já, sá hlær best sem síðast hlær...

Biðum þar í einhvern tíma og þegar þarna var komið var ég farinn að kíma doldið yfir þessu öllu saman. Var litið inní hinn salinn og sá þar mann sem hafði verið fyrir framan okkur í röðinni þegar við komum fyrst inn. Við höfðum spjallað við hann þá m.a. um hvað þetta væri nú allt skrýtið. Þessi maður hafði sagt okkur að hann og konan hans hefðu bæði tekið sér frí í vinnunni þennan dag til þess að fara í þetta ferli. En nema hvað þessi maður var ennþá þarna í hinum salnum í biðröð nr. 1 þegar ég var kominn í biðröð nr. 2 eftir að hafa verið búinn að klára skriflega hlutann. Dauðvorkenndi manninum fyrir að hafa ekki haft vit á því að panta sér tíma...

Biðröð nr. 2 tók tímann sinn en loksins kom að okkur. Erna var með bílaleigusamninginn okkar en til þess að taka verklega hlutann þarf próftakinn að koma sjálfur á bíl og hafa pappíra um að bíllinn sé tryggður. Allt gekk upp hjá henni en þegar kom að mér og ég sýndi sama samning sagði konan að mitt nafn væri ekki á samningnum og því gæti ég ekki tekið prófið þar sem ég væri þá ekki tryggður á bílnum. Ég rökræddi við hana um þetta því þau á bílaleigunni höfðu sagt að maki leigutaka væri sjálfkrafa tryggður. Hún var ekki að kaupa það og sagði að ég yrði að fara á bílaleiguna og láta bæta mínu nafni á bílaleigusamninginn, koma svo aftur daginn eftir til að taka verklega hlutann. FRÁBÆRT!..... eða þannig.

En Erna fékk s.s. að taka verklega hlutann þennan daginn og okkur var vísað á bekk sem var fyrir utan stofnunina. Þar áttum við að bíða þangað til prófkennarinn kæmi. Fólki er s.s. boðið uppá að bíða þarna úti í hitanum eftir að komast í verklega hlutann. Ekki beint biðröð en biðröð samt. Þarna sat fólk og var að því er virtist orðið frekar óþreyjufullt. Konan í básnum hafði sagt okkur að kennarinn kæmi eftir nokkrar mínútur en ekki er beinlínist hægt að segja að það hafi staðist. Ekki þá nema mínúturnar séu eitthvað lengri hér í Miami!! Það skyldi þó ekki vera?

En loksins kom prófkennarinn. Hann kallaði upp nöfn nokkura einstaklinga, þar á meðal nafn Ernu. Hópurinn fór út á bílastæði og sagði kennarinn öllum að fara að sínum bíl og skrúfa niður báðar framrúðurnar. Ekki skyldum við af hverju það átti að gerast en hvað um það. Svo fór hann í 15-20 mínútna rúnt með hvern og einn og hinir voru látnir bíða úti á plani. Loksins kom að Ernu og er styst frá því að segja að hún stóðst prófið. Höfðum heyrt að ekki væri sjálfgefið að ná þessum verklega þætti og vorum því mjög ánægð fyrir hennar hönd.

Eftir prófið var Ernu sagt að fara inn aftur í biðröð, og viti menn það var sama biðröð og við höfðum verið í síðast. Sem sagt svona fjölnota biðröð. Sniðugt! Einhver bið var þar en að lokum fékk Erna pappírana um að hún væri komin með full ökuréttindi í Florida. Skírteinið sjálft verður svo sent í pósti.

Þegar þarna var komið við sögu hafði ferlið varað frá 13:15 til 17:00 eða í tæpar 4 klukkustundir. Okkur skilst að það sé nokkuð vel sloppið. T.d.. sagðist ein kólumbísk bekkjarsystir Ernu hafa verið þarna í tæpa 9 klukkustundir (hefur væntanlega ekki pantað tíma).

Næsta skref var þá að keyra út á flugvöll til að bæta mínu nafni á bílaleigusamninginn. Tók það sæmilegan tíma en gekk allt upp.

Daginn eftir fór Erna í skólann en ég fór aftur í biðraðastofnunina. Var ég mættur þar um 10:45 fullur bjartsýni um að þetta tæki nú bara 1-2 tíma þar sem ég var jú búinn að taka skriflega hlutann. Var búinn að fá passa sem gaf mér rétt á að sleppa við fyrstu biðröðina og hin biðröðin var frekar stutt. Komst tiltölulega fljótt að og var látinn framvísa öllum pappírum aftur, tók sjónprófið á ný og aftur þurfti að taka mynd (gerði þetta allt daginn áður en það var víst ekki nóg). Var strax vísað út á bekkinn í hitann og var sagt að ökukennarinn kæmi eftir nokkrar mínútur.....

Reyndust þetta vera nokkrir klukkutímar frekar en nokkar mínútur. Tæpir tveir tímar að mig minnir. Skildist að upp hafi komið eitthvað "vandamál". Það versta var að ég hafði ekki haft vit á því að taka með mér bók í þetta skipti og það sem verra var; ég hafði ekkert vatn. Loksins kom svo ökukennarinn, eldri kona með mikinn fýlusvip. Úff mér leist nú ekkert á hana satt best að segja en ég taldi samt 100% líkur á að ég færi létt í gegnum þetta próf sama hversu fýldur ökukennarinn væri.

Vorum öll látin skrúfa niður rúðurnar á bílunum og svo biðum við 5 eftir að fyrsti kláraði og svo framvegis. Ég beið þarna í c.a. klukkutíma í hitanum þangað til að kom að mér.

Og já, þá hófst ein súrrealískasta upplifunin á minni ævi:

Við göngum að bílnum og ég sest inní hann. Hún stendur fyrir aftan og kallar "give signals". Ég gaf stefnuljós til vinstri. Hún öskrar þá "give signals" á ný. Ég gaf þá stefnuljós til hægri. Hún kemur þá askvaðandi til mín og spyr hvort ég viti ekki hvað "signals" sé? Ég sagðist nú vita það og benti henni á það hvað ég væri að gera. Hún öskraði þá að ég hefði greinilega aldrei keyrt bíl og ég vissi greinilega ekkert um bíla. Hún sagðist bara hreinlega ekki trúa því að ég hafi nokkurntíman keyrt!!! Sagði mér að fara heim og koma ekki aftur fyrr en ég væri eitthvað búinn að kynna mér hvernig bílar virkuðu!!Hún öskraði, babblaði eitthvað og rauk svo í burtu og kallaði á næsta mann!!!

Ég stóð forviða við bílinn og náði engan vegin að átta mig á hvað væri að gerast. Bara horfði á eftir henni furðu lostinn....

Hringdi í Ernu og sagði henni hvað hefði gerst. Spurði hana hvort að hún hafi ekki verið beðin um að gefa "signals" og hvort hún hefði þá ekki gefið stefnuljós. Jú, það var akkúrat það sem hún gerði. Ég var nú sannfærður um að annaðhvort hafi konan ekki séð stefnuljósin (þau eru rauð eins og bremsuljósin) þegar ég gaf þau eða að hún væri bara almennt snarklikkuð. Líklegast er þó að hvorutveggja sé tilfellið.

Eins og þeir sem þekkja mig vita þá er ég seinþreyttur til vandræða. Þarna var mér samt nóg boðið og ákvað ég að fara inn og kvarta. Fór inn og fékk að tala við yfirmanninn. Skýrði út fyrir honum hvað hafði gerst og hann kímdi og sagði mér að ég fengi að taka prófið og það yrði annar kennari í þetta skiptið. Hafði á tilfinningunni að hann hafi trúað mér og að þetta hafi ekki verið í fyrsta skiptið sem þessi kona hefði hegðað sér svona.

Beið ekki svo lengi eftir næsta ökukennara, spjallaði aðeins við hann og hafði hann komið til Íslands í tvær vikur. Ég sagði honum frá hegðun konunnar og hann sagði að þetta væri algjörlega óviðunandi hegðun hjá henni. Tók s.s. prófið og stóðst það með glans. Eftir bílprófið þurfti ég náttúrulega að fara í biðröð aftur til að fá pappírana. Sá ég þá ökukennara nr. 2 tala við konuna bakvið deskið og virtist mér sem hann væri að skamma hana....

Er s.s. kominn með ökuskírteini hér þó það hafi verið ansi langsótt ferli. Seinni daginn var ég þarna í biðröðum frá kl. 10:45 til 15:30 eða í tæpa 5 klukkustundir. Samtals hefur þessi bílprófstaka því tekið mig um 9 klukkustundir í biðröðum á einum sólarhing! Og það fyrir utan ferðatíma (40 mín á dag, 80 mínútur á sólarhingnum) og ferðina fram og til baka á flugvöllinn til að breyta samningnum (c.a. 1 og hálftíma ferlis).

Og svo er alltaf verið að tala um biðraðir í Sovét forðum, talað um þær í gríntón. En þetta er nú bara svona í US í dag. Svo einfalt er það!

Ef ég ákveð að ljúka öllu náminu í MPA hér í Miami er ég ákveðinn í því að kanna möguleikana á því að gera lokaverkefnið um þessa mögnuðu stofnun. Rannsaka hvað veldur þessum biðröðum, reikna út vinnutapið hjá fólki sem stendur í biðröðum heilu dagana og koma svo með tillögur að úrbótum.

kk frá Miami,

Sigfús A. Bíðan

P.S. Er að byrja í skólanum í kvöld, pizzupartý kl. 19 sem er upphafið að þriggja daga "orientation". Verður fínt að byrja í einhverri rútínu aftur en Erna er búin að vera í skólanum í tæpar tvær vikur.