Nú þökkum við fyrir að hafa sloppið þetta vel!

Nóg fannst okkur um kraft Katrínar þegar hún gekk yfir Miami og ekki myndum við vilja upplifa það sem íbúar New Orleans og Mississipi eru að upplifa núna.

Við vorum orðin töluvert pirruð á rafmagnsleysinu eftir tvo sólarhringa en vorum í raun heppin að fá rafmagnið eftir 48 tíma því enn eru mörg heimili í Miami án rafmagns. Nú sér maður fréttirnar frá New Orleans og Mississipi og skammast sín fyrir að vera að kvarta undan þessu litla raski sem við urðum fyrir. Þarna er fólk að látast í stórum stíl og fjölmargir að missa allar sínar eigur.

Við fengum að finna fyrir Katrínu þegar hún var 1. stigs fellibylur og það gaf okkur örlitla innsýn í það sem fólkið þarna uppfrá þarf að þola þessa dagana. Einhvernvegin verður samkenndin meiri þegar maður hefur upplifað brotabrot af því sem fólk er að upplifa á hamfarasvæðinu.

Helstu afleiðingar Katrínar hér í Miami voru 9 dauðsföll, margra daga rafmagnsleysi, fallin tré útum allt og vatnstjón á fjölmörgum heimilum. Það tekur nokkrar vikur að koma hlutunum í samt horf á ný. Í New Orleans og Mississipi er tollurinn miklu meiri og áhrifin munu vara í einhver ár. Myndirnar frá svæðinu eru ótrúlegar. Ég reikna með að mikil umfjöllun sé um náttúruhamfarirnar heima og þið sjáið þetta því með eigin augum. Fólk uppá þökum að bíða eftir að vera bjargað, grátandi fólk að leita að ættingjum, heilu byggingarnar ónýtar, mikil flóð o.s.frv..

Erum að horfa á fréttaútsendingu frá svæðinu og rétt í þessu sagði þulurinn að þetta væru mestu náttúruhamfarir í sögu Bandaríkjanna. Áhrifin eru s.s. meiri en þegar Andrew gekk yfir.....

Við erum afar þakklát fyrir að hafa sloppið þetta vel frá Katrínu og að hún hafi aðeins verið á 1. stigi þegar hún gekk hér yfir.

Annars langar mig til þess að setja hér inn pistil eftir dálkahöfund nokkurn á Miami Herald sem heitir Glen Garvin. Við gerðumst áskrifendur blaðinu á sérstöku tilboði um daginn, borgum 13 dollara fyrir 3 mánuði. Þetta blað er mjög vandað í alla staði og minnir að mörgu leyti á Moggann nema hvað þetta blað dregur ekki taum eins flokks umfram annara (eins og Mogginn gerir). Héldum að þetta blað væri bara með "lókal" fréttir en í því er mjög vönduð umfjöllun um utanríkismál og almennt mjög vönduð og yfirgripsmikil umfjöllun.

Athyglisverðar fundust mér pælingar Garvins um það hvort aukin tíðni fellibylja tengist breytingum á loftslagi á jörðinni. Hann bendir á að Andrew hafi verið fyrsti fellibylurinn á árinu 1992 (fyrsti fellibylur hvers árs byrjar á A, sá næsti á B og svo framvegis...) en Katrín er sá 11. í ár og við erum í sömu viku ársins og þegar Andrew kom. Þeim hefur s.s. fjölgað gífurlega á undanförnum árum....

En hér er greinin hans sem mér fannst lýsa hugarfari margra hér í Miami á skemmtilega kaldhæðinn hátt. Fyrir þá sem ekki nenna að lesa alla greinina feitletra ég það besta:

Posted on Sun, Aug. 28, 2005
IN MY OPINION
Katrina left us powerless to live modern life

BY GLENN GARVIN

One of the many silver linings of Hurricane Katrina (and when I say ''many,'' I spell it o-n-l-y) is that it's given us plenty of time for quiet contemplation. Relieved of all the needless distractions of everyday life -- edible food, air that can be breathed without gills, temperatures below 90 degrees -- we can at last ponder some of the sweet metaphysical mysteries of the universe. Like: What unspeakable moron ever declared South Florida habitable by human beings?

Because, as hundreds of thousands of us can tell you this morning, it's not -- not without electricity. Without those cute little cliques of electrons and photons spinning around each in an endless dance of attraction and repulsion, South Florida drops the mask and shows its true self: a slithering, primordial hellhole of predatory insects, crippling humidity and demonic heat.

Without electricity, food tastes like swill. (In part because it is swill; man was not meant to live by Spam and unheated Spaghetti-O's alone.) Without electricity, life effectively ends when the sun goes down. (Well, our lives; the mosquitoes seem to do just fine.) Without electricity, we'll never experience the genius or loquacity with which Diddy hosts tonight's VMAs. (OK, OK, I admit there's an upside to this.)

Since my power went out around 8:30 Thursday night, I have not had a warm shower or a cool breath, a hot cup of coffee or a cold beer. For all that, the worst part has been the nights.

BOREDOM

Without all the playthings of modern life -- television, radio, video games, DVDs, Paris Hilton videos on the Internet -- the hours after darkness have turned into a blank, trackless expanse of boredom, punctuated by occasional flashes of homicidal rage at the infernal bloodsucking insects that pour through the windows I've left open in the mad, useless hope of catching a breeze.

Since I used up all my flashlight batteries reading until dawn that first sleepless night, I have to be in my bed before the sun sets. Otherwise, in the fathomless dark of my house -- black, black, abysmally black, blacker than an editor's heart -- I'll never find my way there.

Once there, the range of activities is limited. I sweat. Toss and turn. Slap mosquitoes. Wonder if Bill Gates will buy Florida, dome it and install air-conditioning. Freak out at all the little noises that I never hear over the air conditioner. (Is that one a serial killer shimmying up my rain pipe? Or just the termites destroying the house?) Conjure up lascivious fantasies about ice cubes Nurture abiding suspicions that the FPL technicians assigned to rewire my neighborhood's power grid are actually over at the VMAs, repairing short-circuits in Diddy's electric-shoeshine machine.

ANDREW ANNIVERSARY

Worst of all, I worry about how many more times this is going to happen before hurricane season ends in November. As the hurricane barreled in on us last week, the 13th anniversary of Andrew went mostly unremarked.

The chilling (to use a word I can barely remember) thing about that is that Andrew begins with an A -- in 1992, it was the first named storm of the season. Katrina begins with a K -- during the same week 13 years later, we were already on our 11th named storm of the season.

The hurricane nerds can argue about whether it's due to global warming or God's wrath at the retirement of Dan Marino. All I know is that we have more of these damn things every year, and they are beginning to seem less like apocalyptic events and more like a routine annoyance of South Florida life, on the same list above Biscayne Boulevard potholes, but well below Hialeah street names and the Heat's annual choke in the playoffs. It's worrisome; it gives me a headache. I'd take some aspirin, if I could find a cold drink.

Kk.,
Sigfús

Stormur sem breyttist í fellibyl.....

Jæja, Katrín reyndist heldur skæðari en búist var við. Þegar hún nálgaðist Miami-Dade var hún talin vera hitabeltisstormur af stærðinni 10 af 12 en hann efldist töluvert áður en hann kom yfir Miami og var þá orðinn fellibylur af 1. gráðu af 5. Til samanburðar var Andrew (sá stærsti hingað til) talinn vera allt að 5 af 5 mögulegum á þessum fellibylakvarða. Talið er að Katrín eflist nú þegar hún er úti á Mexíco-flóa og geti orðið allt að 4 að styrkleika þegar hún skellur á Lousiana og norðurhluta Flórida á sunnudagskvöld eða eða aðfararnótt mánudags.

Ekki langar okkur til þess að kynnast fellibylum sem ná ofar á þessum kvarða eftir þessa lífsreynslu. Katrín kom öllum hér gjörsamlega í opna skjöldu. Hún gerði meiri usla en nokkur hafði búist við og í öllum fjölmiðlum er nú talað um að lærdómurinn af þessum fellibyl sé sá að allur sé varinn góður, fellibylir af gráðu 1 geti valdið gífurlegu tjóni líka.

Reiknað var með að Katrín myndi koma mun norðar inn að landi en hún tók óvæntan sveig í suðurátt sem varð m.a. þess valdandi að okkar hverfi lenti í mestu stormhviðunum. Við höfðum undirbúið okkur ágætlega, búin að kaupa nóg af vatni og mat, vasaljós, kerti, fylla bílin af bensíni og taka út nægt reiðufé. Þetta eru allt hlutir sem mælt er með að fólk geri áður en svona veður skellur á. Maður skilur ekki alveg af hverju fyrr en núna tveimur sólarhringum eftir skellinn, það er nefnilega allt rafmagnslaust hér í Miami nema á nokkrum svæðum. Þetta þýðir m.a. það að mjög fáar búðir eru opnar og þær fáu sem eru opnar taka bara reiðufé.

Mjög fá umferðarljós eru komin í gagnið núna tæpum tveimur sólarhringum eftir bylinn og um 1,4 milljón heimila eru enn án rafmagns. Ekki er reiknað með að rafmagn komist á hjá flestum þessara heimila fyrr en á þriðjudag!!!!!! Jibbí cola eða þannig....

Eftir að hafa verið rafmagnslaus í tæpa tvo sólarhringa erum við að átta okkur á því hversu háð við erum því. Maturinn í frystinum er skemmdur, engin loftkæling er í íbúðinni sem þýðir með öðrum orðum það að það er rúmlega 30 stiga hiti inni auk gífurlegs raka, höfum ekkert getað eldað mat, höfum ekkert símasamband auk þess sem báðir símarnir okkar eru rafmagnslausir, engin internettenging, ekki er hægt að horfa á sjónvarpið o.s.frv... Og til þess að toppa þetta allt þá er nú ekki hægt að sturta niður á klósettinu lengur!!!!!!!! Frábært eða þannig. Væntanlega vegna þess að holræsin eru öll full af vatni en við sáum dælubíl fyrir utan áðan sem er vonandi að kippa þessu í lagið.....

Allt rafmagn hér í Miami er lagt ofan jarðar og línur hanga á milli staura. Þetta skapar mjög mikla hættu í svona veðri. Línurnar slitna víða í sundur með þeim afleiðingum að þær fara t.d. ofan í pollana sem myndast og það eru víst ein af algengustu dánarorsökunum eftir svona storma þegar fólk veður í pollum þar sem slitnar rafagnslínur leynast undir yfirborðinu. Eftir flesta fellibylina er svo rafagnslaust í marga daga með þeim afleiðingum að heilu hverfin og borgirnar lamast. Ég skil ekki af hverju er ekki löngu búið að leggja rafmagnið hér í jörð, en væntanlega er kostnaðurinn við það miklu meiri. Kannski að einhver geti frætt mig um það...

Heilu hverfin eru nú einn stór pollur og flæðir inn í mörg hús. Við erum þó blessunarlega laus við slíkt. Slíkt ástand er eitthvað sem við kynnumst sem betur fer afar sjaldan heima á Íslandi ef þá nokkurntíman, þ.e. í slíku mæli sem gerist hér. Það einkenndi Katrínu víst umfram Andrew að henni fylgdi miklu meiri úrkoma með þeim afleiðingum að flæðir inní mörg hús. Ástæðan liggur víst í því hversu hægt fellibylurinn fór yfir (um 9 mílur á klukkustund) en þá náði hann að safna í sig mikilli vætu á leið yfir Atlantshafið og gerir það þá væntanlega líka núna þegar hann silast eftir Mexícoflóa.

Óveðrið skall á á fimmtudaginn, rúmlega 18 að staðartíma en rafmagnið fór ekki fyrr en rúmlega 20. Áður en bylurinn skall á höfðum við fjárfest í grilluðum kjúkling og meðlæti og snæddum góða máltíð með birtu frá kertum og vasaljósum. Opnuðum hvítvín og færðum borðið inn í miðja íbúð þar sem okkur var ekki farið að lítast á veðurhaminn en vindur og rigning lamdi gluggana að utan auk þess sem heyrðust brak og brestir.

Sjö manns hafa látist í nágrenninu vegna Katrínar. Tveir voru í bátum sínum niður við höfn og nokkrir urðu fyrir trjám sem féllu vegna vindsins. Ég fór út morguninn eftir til að sjá vegsumerkin og það kom mér á óvart að sjá afleiðingarnar. Stærðarinnar tré höfðu rifnað frá rótum út um allt hverfið og heilu göturnar voru lokaðar vegna trjáa sem lágu yfir götunum.
Var þá hugsað til Stefáns mágs sem hafði póstað hér inn kommenti um að það sem kaninn kallaði storm væri bara eitt og eitt laufblað sem fyki framhjá rúðunni. Get sannfært Stefán um að þetta var ekki af þeim toga........

En okkur líður sem sagt bara vel og erum hér í bókasafni lagadeildar háskólans þar sem nóg er af rafmagni (sem er mjööög gooooottt). Ætlum að læra, hlaða símanna og njóta loftkælingarinanr þar til safninu lokar.

Set inn fullt af myndum af afleiðingum Katrínar á myndabloggið sem hægt er að skoða ef smellt er á linkinn hér hægra megin á síðunni.

kk.,Sigfús A. Bylan

Öllu skólahaldi aflýst

Í götunni heima fyrir 20 mínútum, enginn vindur en mikil úrkoma:


Nú er búið að aflýsa öllu skólahaldi frá kl:18 í kvöld fram til 10:00 á laugardag.

Erna var að fá þessa tilkynningu frá lagaskólanum:

"Due to Tropical Storm Katrina, the University is closing as of 6:00 p.m. this evening and will reopen at 10:00 a.m. on Saturday August 27. All students must be completely out of the Law School buildings as of 6:00 because the university will be sandbagging the buildings at that time. Once the sandbags are in place, do not move them. For your convenience, the shuttles will continue to run until 8:00 p.m. this evening."

Það á sem sagt að hlaða sandpokum við byggingar skólans.... humm.. annaðhvort er Kaninn að gera svona mikið úr þessu eða þetta er alvöru stormur nema hvorutveggja sé.

Skólinn sendi svo þessa almennu tilkynningu:

"University of Miami to Close at 6 p.m. Thursday and Remain Closed Through Friday
The University of Miami will close at 6 p.m. today, Thursday, and will remain closed through Friday. All classes, clinical activities, and events are canceled for that time period; however, essential personnel should report to work according to their unit’s emergency plan.
All academic buildings, the libraries, the UM Bookstore, the Lowe Art Museum, and the Wellness Center, will close promptly at 6 p.m. Thursday, and will be secured at that time. The University will reopen on Saturday morning for normal operations; however, some buildings and activities will be on adjusted schedules (see exceptions below)."

Ég hjólaði heim úr skólanum í dag og varð gegnvotur eins og sést á myndinni hér til hliðar. Á leiðinni sá ég búðareigendur festa hlera fyrir gluggana. Nú veit maður ekki hvort verið sé að gera mikið úr hlutunum en það verður forvitnilegt að sjá hvað verður úr þessu. Ætlum allavegana að halda okkur inni og bíða átekta. Sumir sem við höfum talað við segja að þetta eigi ekki að vera neitt neitt. En við sjáum til.

Hitabeltisstormur í aðsigi......

Við erum víst stödd á miðju "hitabeltisstormstímabili" hér í Miami. Öfgarnar eru miklar í veðrinu. Stundum er sólskinsblíða að degi til og svo rigning og þrumur og eldingar að kvöldi til. Svo eru það þessir hitabeltisstormar. Þeir koma víst nokkrir á hverju "seasoni" og nú vorum við að fá tilkynningu frá háskólanum um að von sé á hitabeltisstorminum Katrínu. Í tilkynningunni stóð eftirfarandi:

"University Monitoring Tropical Storm Katrina
The University continues to monitor the progress of Tropical Storm Katrina. The Crisis Decision Team (CDT) met this afternoon to assess the situation. The University will be open for business as usual tomorrow, Thursday. The CDT will meet again Thursday morning to determine if additional preparation or actions are warranted. You will receive a Storm Alert update following that meeting.
A reminder that the most recent storm-related information can always be found at the University’s Emergency Preparedness Web site at http://www.miami.edu/prepare/.
Additionally, now is a good time to review your school, college, or unit’s emergency preparedness plan, as well as your personal emergency preparedness plan. More information can be found on the Web."

Það er s.s. teymi hér við skólann sem sér um þessi mál og sérstakt upplýsinganúmer sem hægt er að hringja í ef skæðir stormar eru í aðsigi. Hún Katrín blessuð á nú ekki að vera af stærri gerðinni (stig eitt eða tvö) en kennari Ernu sá samt ástæðu til þess að aflýsa föstudagstímanum vegna þessa storms. Það kemur svo í ljós á morgun hvort allur skólinn verði lokaður fram að helgi vegna þessa.

Póstum inn frekari upplýsingum þegar ljóst verður hvort að Katrín ákveður að koma í heimsókn eða hvort hún tekur sveigju framhjá.........

Getraun dagsins.......

Var að stússast í "kúrsamálum" í dag og rölti aðeins um skólalóðina. Rakst þá á þennan fugl sem ég veit ekki hvað heitir. Ætla hér með að leita í smiðju lesenda (ef einhverjir eru enn að lesa þetta) og spyrja ykkur hvað þessi fugl heitir. Kannski er einhver ykkar sérfróð(ur) um fugla eða bara hafið séð þessa fuglategund áður. Svo treysti ég líka á Erlu og Guðrúnu Birgis sem hafa búið hér, þær ættu nú að geta sagt mér hvaða tegund þetta er. Er það ekki? Sá sem er með þetta fær bjór í verðlaun, annaðhvort hér úti í Miami (þegar þið komið í heimsókn) eða heima þegar ég kem til baka ;) Engin smá verðlaun þetta..........

Skrapp seinnipartinn á svokallað Cane-Festival sem er alltaf í upphafi hvers skólaárs. Þarna er verið að kynna öll félög í skólanum (t.d. eru klappstýrurnar með sér bás) og boðið uppá fullt af ókeypis dóti. Einhver matvælafyrirtæki eins og SubWays o.fl. gefa mat o.s.frv.. Tónlistarfólk að spila á sviðinu og svona. Þarna var gríðarlegur fjöldi og þar sem ég var einn (Erna heima, verkefnaskil hjá henni á morgun) var ég ekki lengi að þvælast þarna. Fékk mér ókeypis mat og lét mig svo hverfa.......

Sigfús A. Getraunan

Helgarrapportið.....

Áttum skemmtilega og viðburðarríka helgi hér í Miami.

Félagslífið í bekknum hennar Ernu er nokkuð gott. Á föstudaginn fóru þau í kokteil en eftir hann var haldið niður í bæ og slóst ég þá með í för. Förinni var heitið á klúbb (Espirito Santos í Conrad hótelinu) þar sem einn úr bekknum vinnur á föstudagskvöldum. Þetta er staður sem er mjög "inn" hér í Miami, er í ótrúlega magnaðri byggingu sem er ein af þeim stærstu hér í borg. Skemmtistaðurinn er á 25. hæð í þessari byggingu og magnað var að standa á svölunum og horfa yfir að Miami beach í kvöldrökkrinu.

Fengum okkur drykk á þessum stað en því næst var haldið yfir á South Beach, á þekktan tapas-stað sem bekkjarfélagar Ernu vissu af. Sá staður er mjög skemmtilegur, lifandi tónlist (að sjálfsögðu sungið á spænsku) og mjög góðir tapas réttir. Þetta var í fyrsta skiptið sem við komum á South-Beach að kvöldi til og verður að segjast að stemmningin þar er mjög skemmtileg. Fullt af fólki og veitinga- og skemmtistaðir á hverju horni. Fólk í stuttbuxum og bol að næturlagi, eitthvað sem er frekar sjaldgæf á Fróni ekki satt?

Það hefur verið gaman að hitta og kynnast bekkjarfélögum Ernu. Um 3/4 eru frá S-Ameríku eða Kúbu og rest frá Evrópu. Margir frá Kólumbíu, einhverjir frá Venesúela, Equador o.s.frv. Evrópubúarnir koma m.a. frá Bretlandi, Sviss og Þýskalandi. Ég hafði varla hitt fólk frá S-Ameríku áður en ég kom hingað en nú hitti ég nær eingöngu fólk frá þeim heimshluta. Einn úr bekknum (strákur frá Kólumbíu) sagði að ein af ástæðum þess að hann hafi ákveðið að koma til Miami hefði verið að læra ensku. Það gengi þó hálf brösulega þar sem nær allir tala spænsku hér í borg...

Eitt af því sem er leiðinlegt við svona næturbrölt hér í Miami og líklegast víðast hvar í US er að það þurfa alltaf einhverjir að vera á bíl (og þar af leiðandi að vera edrú en allir vita hversu leiðinlegt það er ;)) Almenningssamgöngur eru nefnilega ekki uppá marga fiska hér þó vissulega sé vísir að slíku kerfi. Það er bara ekki að virka.....

Á laugardaginn hófum við bílaleit okkar af fullri alvöru og slóst þýsk stelpa (bekkjarsystir Ernu = Annette) með okkur í lið en hún er einnig í bílaleit. Fórum við á nokkrar sölur og voru sumar þeirra ansi skrautlegar. Ég ætla að skrifa pistil um bílaleitina seinna eða þegar við höfum landað draumabílnum.....

Um kvöldið fórum við á arabískan veitingastað hér í hverfinu. Maturinn þar var mjög góður og í kaupbæti var boðið uppá magadansmær sem tók ævintýralegar sveiflur á milli gesta og dróg suma þeirra út á gólf. Eftir matinn fórum við á Sunset-place en þar er alltaf skemmtileg stemmning á föstudags- og laugardagskvöldum. Margar búðanna eru opnar til kl. 23:00 og þarna er fólk á öllum aldri fram eftir öllu. Gaman að sjá heilu fjölskyldurnar með allt niður í 3.-4. ára krakka rölta um svæðið fram að miðnætti. Svipuð stemmning og var lagt var upp með að skapa þegar menningarnótt fór af stað fyrst heima en það hefur að mínu mati farið fyrir ofan garð og neðan....

Þarna var verið að bjóða fólki uppá að klifra á klifurvegg og svo var stórgóð hljómsveit að spila í tröppum sem eru á miðju torginu. Þetta var svona hálfgert "strákaband" en þrátt fyrir að ég sé ekki mikið fyrir þesslags tónlist verð ég bara að viðurkenna að þessir voru bara þrælgóðir. Sátum við hjónin þarna í tröppunum í dágóða stund og hlustuðum á þessa fínu mússíkanta. Hitinn er það mikill á kvöldin að maður svitnar við það eitt að sitja svona í rólegheitunum. Verð að viðurkenna að þessi hiti er aðeins of mikið af því góða og hlökkum við til þess að "vetur" gangi í garð því þá verður hitastigið víst fullkomið.

Á sunnudaginn fór ég ásamt Davíði Erni að horfa á Chelsea-Arsenal. Davíð Örn er skiptinemi eins og ég en hann nemur landafræði við H.Í. Hann er hér ásamt Ólöfu kærustu sinni en hún er líka skiptinemi, búin með 1. árið í stjórnmálafræði heima. Ég vissi af þýskum/austurrískum sportpöbb og var búinn að hringja og spyrja hvort þeir myndu ekki sýna leikinn. Fékk það svar að ef það væri leikur þá myndu þeir að sjálfsögðu sýna hann. Davíð náði í mig á Mustangnum sem hann er með á leigu (ansi flott kerra það) og við vorum mættir á pöbbinn (sem heitir því fróma nafni Fritz and Franz) vel fyrir leik. Settumst niður og fengum okkur þýskan gæðabjór og hlökkuðum til þess að sjá þennan stórleik. Þegar 5 mínútur voru í leikinn fór þýski/austurríski eigandinn að leita að leiknum á stöðvunum sem hann hafði tiltækar og kom þá í ljós að enginn stöðvanna sýndu leikinn!!!!!!!!!

Nú, voru góð ráð dýr....
Fritz, Franz eða hvað sem blessaður maðurinn heitir, benti okkur á tvo pöbba í Miami sem sýndu leikinn. Hringdi í annan þeirra og athugaði hvort leikurinn væri ekki sýndur þar. Jú, þeir sýndu leikinn og eftir að Fritz (eða Franz) hafði teiknað leiðina fyrir okkur á bréfsnepil stukkum við uppí Mustanginn og brunuðum af stað. Þrátt fyrir örlitlar hrakfarir fundum við staðinn nokkuð fljótt og komum inní leikinn þegar 35 mínútur voru liðnar. Þessi pöbb var í frekar vafasömu hverfi og ekki var hann beint sá snyrtilegasti..... Eigandinn var hinsvegar hress Breti og fólkið þarna inni flest áhugafólk um ensku knattspyrnuna. Chelsea vann leikinn 1-0 við litla hrifningu Davíðs sem er harður stuðningsmaður Arsenal..........

Síðdegis fórum við Erna svo í bíltúr niður að strönd. Fórum beint niðureftir frá heimili okkar og er það um 10 mínútna keyrsla. Keyrðum götu þar sem búa eintómir millar, hver glæsivillan á fætur annarri. Keyrðum út að svæði þar sem eru nokkrar bátahafnir og þá fór ég að skilja af hverju ég hef séð svo marga jeppa/pallbíla með skútur í afturdragi hér á götum úti. Þeir keyra einfaldlega með heilu skúturnar fram og til baka milli heimilis og strandarinnar og geyma þær svo heima. Líklegast er svona dýrt að leigja pláss í höfnunum og fólk tekur sig þá bara til og ferðast með þærí afturdragi fram og til baka. Svona eins og sumir Íslendingar ferðast með vélsleðana sína á kerrum um fjöll og firnindi. Þarna við ströndina eru líka almenningsgarðar sem eru mjög fallegir, skemmtilegt að hafa þetta svæði svona nálægt og er planið að hjóla þarna einhverntíman á næstunni.

Keyrðum svo með ströndinni í átt að miðbænum, í gegnum Coconut grove en það er mjög skemmtilegt hverfi, fullt af búðum, veitinga- og skemmtistöðum. Stúdentarnir í UM og annað ungt fólk fer gjarnan í þetta hverfi um helgar til þess að skemmta sér. Munum örugglega leggja leið okkar þangað eitthvert helgarkvöldið.

Keyrðum þvínæst út í eyju sem heitir Key Biscayne. Þar eru nokkrar mjög góðar strandir og fullt af glæsivillum. Rúntuðum þar um og könnuðum aðstæður. Eigum ábyggilega eftir að líta þangað nokkrum sinnum í vetur.....


Kv.,
Sigfús (ekkert A. an í þetta skiptið)

P.S. Allar myndirnar eru teknar af okkur nema tvær efstu. Fengum þær lánaðar af hinu skemmtilega "víðneti". Vorum nefnilega ekki með myndavélina á okkur á djamminu....

Biðraðastofnunin

Jæja, ég hefði kannski ekki átt að hrósa stjórnsýslunni í háskólanum svona mikið í síðasta pistli því það virðist bara hafa komið í bakið á okkur þegar við áttum viðskipti við stjórnsýslu opinberar stofnanar hér í borg í gær og hinn. Við ákváðum s.s. að taka Florida-bílpróf og sú "ágæta" stofnun sem sér um að gefa þau út heitir svo mikið sem Florida Department of Highway Safety and Motor Vehicles.

Vinir okkar sem hafa búið hér í Miami höfðu varað okkur mjög við seinaganginum hjá þessu apparati en það er eins og með margt annað, maður þarf að upplifa hlutina sjálfur til þess að vita hvað um er að ræða. Erla vinkona Ernu (var hér í UM í síðastliðinn vetur) hafði varað okkur við seinaganginum þarna og sagði okkur m.a. að taka bók með til að lesa í biðröðunum. Á hún þakkir skyldar fyrir það góða ráð.

En við mættum þarna s.s. á þriðjudaginn um kl. 13:15 (áttum pantaðann tíma sem á að veita forgang) eftir 20 mínútna keyrslu. Þegar inn kom blasti við fullur salur af fólki sem annaðhvort sat eða stóð í biðröðum og var svona almennt frekar súrt á svipinn. Fyrsta röðin var mjög óskipulögð þar sem plássið var lítið. Hún lykkjaðist einhvernvegin fyrir framan okkur og þurftum við að spyrja viðstadda að því hvar við ættum að koma inní hana. Við biðum í þessari röð í um 10 mínútur þar til konan við "deskið" kallaði yfir hópinn að þeir sem hefðu pantaðann tíma ættu að koma í hina röðina (sem nb var fyrir framan sama desk en bara mun styttri). Þessi kona var ein að afgreiða tvær raðir og þykir okkur óskiljanlegt hvernig hún þraukar heilu dagana í þessu starfi...

Við skelltum okkur því í styttri röðina og vorum afar ánægð með að vera í svona forgangsröð (sú ánægja reyndist falsvon ein eins og þeir sem nenna að lesa lengra átta sig á) og vorum bjartsýn á að þetta yrði ekki svo langt ferli víst við fengum þennan forgang. Þegar komið var að okkur vorum við beðin um að framvísa ýmum pappírum og sýna skilríki. Að því loknu fengum við blátt eyðublað sem við vorum beðin um að fylla út og koma svo aftur í sömu röð. Við gerðum það, fórum svo aftur í biðröðina og þá var okkur bent á að fara inní hliðarsal þar sem við ættum að fara að bás 7 með eitthvert plagg.

Inní þessum hliðarsal var önnur biðröð sem leiddi að þessum básum sem við fengum að fara beint í. Ég hugsaði þá með mér; "æi, greyjin hafa ekki átt pantaðan tíma eins og við, og þurfa því að bíða í þessari biðröð". Við sýndum sömu pappírana í þessum bás og var svo sagt að setjast og bíða eftir að nöfn okkar yrðu kölluð upp. Þetta tók einhvern tíma en svo vorum við kölluð upp og eftir eitthvert spjall fengum við að hefja skriflega prófhlutann. Það má nú hrósa þessari stofnun fyrir það að skriflegi hlutinn er mjög tæknivæddur, tekinn á tölvuskjá með snertifleti og próftakinn bara bendir á rétt svar af fjórum möguleikum að mig minnir (frekar en fimm). Það kemur strax í ljós eftir hvern hluta prófsins hvort maður hafi staðist prófið eða ekki. Skemmst er frá því að segja að við stóðumst bæði þennan skriflega hluta með ágætum en það er víst ekkert sjálfgefið (höfum heyrt af fólki sem hefur verið að falla á þessu).

Og hvað svo? Jú, þá áttum við að fara í biðröð, þá sömu og ég hafði vorkennt fólkinu fyrir að vera í!!! . Já, sá hlær best sem síðast hlær...

Biðum þar í einhvern tíma og þegar þarna var komið var ég farinn að kíma doldið yfir þessu öllu saman. Var litið inní hinn salinn og sá þar mann sem hafði verið fyrir framan okkur í röðinni þegar við komum fyrst inn. Við höfðum spjallað við hann þá m.a. um hvað þetta væri nú allt skrýtið. Þessi maður hafði sagt okkur að hann og konan hans hefðu bæði tekið sér frí í vinnunni þennan dag til þess að fara í þetta ferli. En nema hvað þessi maður var ennþá þarna í hinum salnum í biðröð nr. 1 þegar ég var kominn í biðröð nr. 2 eftir að hafa verið búinn að klára skriflega hlutann. Dauðvorkenndi manninum fyrir að hafa ekki haft vit á því að panta sér tíma...

Biðröð nr. 2 tók tímann sinn en loksins kom að okkur. Erna var með bílaleigusamninginn okkar en til þess að taka verklega hlutann þarf próftakinn að koma sjálfur á bíl og hafa pappíra um að bíllinn sé tryggður. Allt gekk upp hjá henni en þegar kom að mér og ég sýndi sama samning sagði konan að mitt nafn væri ekki á samningnum og því gæti ég ekki tekið prófið þar sem ég væri þá ekki tryggður á bílnum. Ég rökræddi við hana um þetta því þau á bílaleigunni höfðu sagt að maki leigutaka væri sjálfkrafa tryggður. Hún var ekki að kaupa það og sagði að ég yrði að fara á bílaleiguna og láta bæta mínu nafni á bílaleigusamninginn, koma svo aftur daginn eftir til að taka verklega hlutann. FRÁBÆRT!..... eða þannig.

En Erna fékk s.s. að taka verklega hlutann þennan daginn og okkur var vísað á bekk sem var fyrir utan stofnunina. Þar áttum við að bíða þangað til prófkennarinn kæmi. Fólki er s.s. boðið uppá að bíða þarna úti í hitanum eftir að komast í verklega hlutann. Ekki beint biðröð en biðröð samt. Þarna sat fólk og var að því er virtist orðið frekar óþreyjufullt. Konan í básnum hafði sagt okkur að kennarinn kæmi eftir nokkrar mínútur en ekki er beinlínist hægt að segja að það hafi staðist. Ekki þá nema mínúturnar séu eitthvað lengri hér í Miami!! Það skyldi þó ekki vera?

En loksins kom prófkennarinn. Hann kallaði upp nöfn nokkura einstaklinga, þar á meðal nafn Ernu. Hópurinn fór út á bílastæði og sagði kennarinn öllum að fara að sínum bíl og skrúfa niður báðar framrúðurnar. Ekki skyldum við af hverju það átti að gerast en hvað um það. Svo fór hann í 15-20 mínútna rúnt með hvern og einn og hinir voru látnir bíða úti á plani. Loksins kom að Ernu og er styst frá því að segja að hún stóðst prófið. Höfðum heyrt að ekki væri sjálfgefið að ná þessum verklega þætti og vorum því mjög ánægð fyrir hennar hönd.

Eftir prófið var Ernu sagt að fara inn aftur í biðröð, og viti menn það var sama biðröð og við höfðum verið í síðast. Sem sagt svona fjölnota biðröð. Sniðugt! Einhver bið var þar en að lokum fékk Erna pappírana um að hún væri komin með full ökuréttindi í Florida. Skírteinið sjálft verður svo sent í pósti.

Þegar þarna var komið við sögu hafði ferlið varað frá 13:15 til 17:00 eða í tæpar 4 klukkustundir. Okkur skilst að það sé nokkuð vel sloppið. T.d.. sagðist ein kólumbísk bekkjarsystir Ernu hafa verið þarna í tæpa 9 klukkustundir (hefur væntanlega ekki pantað tíma).

Næsta skref var þá að keyra út á flugvöll til að bæta mínu nafni á bílaleigusamninginn. Tók það sæmilegan tíma en gekk allt upp.

Daginn eftir fór Erna í skólann en ég fór aftur í biðraðastofnunina. Var ég mættur þar um 10:45 fullur bjartsýni um að þetta tæki nú bara 1-2 tíma þar sem ég var jú búinn að taka skriflega hlutann. Var búinn að fá passa sem gaf mér rétt á að sleppa við fyrstu biðröðina og hin biðröðin var frekar stutt. Komst tiltölulega fljótt að og var látinn framvísa öllum pappírum aftur, tók sjónprófið á ný og aftur þurfti að taka mynd (gerði þetta allt daginn áður en það var víst ekki nóg). Var strax vísað út á bekkinn í hitann og var sagt að ökukennarinn kæmi eftir nokkrar mínútur.....

Reyndust þetta vera nokkrir klukkutímar frekar en nokkar mínútur. Tæpir tveir tímar að mig minnir. Skildist að upp hafi komið eitthvað "vandamál". Það versta var að ég hafði ekki haft vit á því að taka með mér bók í þetta skipti og það sem verra var; ég hafði ekkert vatn. Loksins kom svo ökukennarinn, eldri kona með mikinn fýlusvip. Úff mér leist nú ekkert á hana satt best að segja en ég taldi samt 100% líkur á að ég færi létt í gegnum þetta próf sama hversu fýldur ökukennarinn væri.

Vorum öll látin skrúfa niður rúðurnar á bílunum og svo biðum við 5 eftir að fyrsti kláraði og svo framvegis. Ég beið þarna í c.a. klukkutíma í hitanum þangað til að kom að mér.

Og já, þá hófst ein súrrealískasta upplifunin á minni ævi:

Við göngum að bílnum og ég sest inní hann. Hún stendur fyrir aftan og kallar "give signals". Ég gaf stefnuljós til vinstri. Hún öskrar þá "give signals" á ný. Ég gaf þá stefnuljós til hægri. Hún kemur þá askvaðandi til mín og spyr hvort ég viti ekki hvað "signals" sé? Ég sagðist nú vita það og benti henni á það hvað ég væri að gera. Hún öskraði þá að ég hefði greinilega aldrei keyrt bíl og ég vissi greinilega ekkert um bíla. Hún sagðist bara hreinlega ekki trúa því að ég hafi nokkurntíman keyrt!!! Sagði mér að fara heim og koma ekki aftur fyrr en ég væri eitthvað búinn að kynna mér hvernig bílar virkuðu!!Hún öskraði, babblaði eitthvað og rauk svo í burtu og kallaði á næsta mann!!!

Ég stóð forviða við bílinn og náði engan vegin að átta mig á hvað væri að gerast. Bara horfði á eftir henni furðu lostinn....

Hringdi í Ernu og sagði henni hvað hefði gerst. Spurði hana hvort að hún hafi ekki verið beðin um að gefa "signals" og hvort hún hefði þá ekki gefið stefnuljós. Jú, það var akkúrat það sem hún gerði. Ég var nú sannfærður um að annaðhvort hafi konan ekki séð stefnuljósin (þau eru rauð eins og bremsuljósin) þegar ég gaf þau eða að hún væri bara almennt snarklikkuð. Líklegast er þó að hvorutveggja sé tilfellið.

Eins og þeir sem þekkja mig vita þá er ég seinþreyttur til vandræða. Þarna var mér samt nóg boðið og ákvað ég að fara inn og kvarta. Fór inn og fékk að tala við yfirmanninn. Skýrði út fyrir honum hvað hafði gerst og hann kímdi og sagði mér að ég fengi að taka prófið og það yrði annar kennari í þetta skiptið. Hafði á tilfinningunni að hann hafi trúað mér og að þetta hafi ekki verið í fyrsta skiptið sem þessi kona hefði hegðað sér svona.

Beið ekki svo lengi eftir næsta ökukennara, spjallaði aðeins við hann og hafði hann komið til Íslands í tvær vikur. Ég sagði honum frá hegðun konunnar og hann sagði að þetta væri algjörlega óviðunandi hegðun hjá henni. Tók s.s. prófið og stóðst það með glans. Eftir bílprófið þurfti ég náttúrulega að fara í biðröð aftur til að fá pappírana. Sá ég þá ökukennara nr. 2 tala við konuna bakvið deskið og virtist mér sem hann væri að skamma hana....

Er s.s. kominn með ökuskírteini hér þó það hafi verið ansi langsótt ferli. Seinni daginn var ég þarna í biðröðum frá kl. 10:45 til 15:30 eða í tæpa 5 klukkustundir. Samtals hefur þessi bílprófstaka því tekið mig um 9 klukkustundir í biðröðum á einum sólarhing! Og það fyrir utan ferðatíma (40 mín á dag, 80 mínútur á sólarhingnum) og ferðina fram og til baka á flugvöllinn til að breyta samningnum (c.a. 1 og hálftíma ferlis).

Og svo er alltaf verið að tala um biðraðir í Sovét forðum, talað um þær í gríntón. En þetta er nú bara svona í US í dag. Svo einfalt er það!

Ef ég ákveð að ljúka öllu náminu í MPA hér í Miami er ég ákveðinn í því að kanna möguleikana á því að gera lokaverkefnið um þessa mögnuðu stofnun. Rannsaka hvað veldur þessum biðröðum, reikna út vinnutapið hjá fólki sem stendur í biðröðum heilu dagana og koma svo með tillögur að úrbótum.

kk frá Miami,

Sigfús A. Bíðan

P.S. Er að byrja í skólanum í kvöld, pizzupartý kl. 19 sem er upphafið að þriggja daga "orientation". Verður fínt að byrja í einhverri rútínu aftur en Erna er búin að vera í skólanum í tæpar tvær vikur.

Fyrstu tvær vikurnar liðnar

Nú erum við hjónin búin að dvelja hér í sólskinsríkinu Florida (Florida er kallað "the sunshine state" hér í Bandaríkjunum, öll ríkin hafa víst sitt gælunafn) í tvær vikur. Þessar fyrstu tvær vikur hafa mest farið í að koma okkur fyrir. Íbúðin er mjög góð, um 80 fm, 3. herbergja, parket á gólfum og aðgangur að sundlaug. Staðsetningin er frábær. Erum í c.a. 30 mínútna göngufjarlægð frá skólanum og í hverfi sem er fullt af lífi. Stórt "útimoll" í 10 mínútna fjarlægð þar sem eru fullt af verslunum, kvikmyndahús, bakarí, kaffihús, risastór bókabúð o.sfrv. Veitingastaðir á hverju horni, öll nauðsynleg þjónusta og stórgóð matvörubúð.


Við leigðum íbúð án húsgagna og höfum því verið að sanka að okkur ódýrum húsgögnum hér og þar að undanförnu. Leigðum bílaleigubíl en það er eiginilega nauðsynlegt að hafa bíl í öllum þessum útréttingum. Fengum fínt borðstofuborðssett og sófaborð í Hjálpræðishernum og svo er einhver snilldarbúð hér sem heitir Target þar sem hægt er að fá ódýran húsbúnað og húsgögn. Þó við höfum reynt að gera þetta sem ódýrast þá flæða peningarnir einhvernvegin út úr veskjunum....smá mórall yfir því. Höfum einnig verið á fullu í ýmiskonar pappírsvinnu bæði hvað varðar háskólann og eins varðandi bankamál og ýmsum útréttingum s.s. vegna síma, kapalstöðvar, interntessambands o.s.frv.

Sem sagt búin að vera á fullu þessar tvær vikur. Fórum mjög fljótlega uppí skóla að kynna okkur aðstæður þar og ganga frá okkar málum, fá auðkenniskort o.sfrv. Skólalóðin er ævintýraleg, pálmatré útum allt, gosbrunnar, tjarnir og flamengófuglar (held allavegna að það hafi verið fuglar af þeirri tegund).




University of Miami er einkaskóli og verður að segjast að aðstaðan þar er til fyrirmyndar í alla staði. Skólinn rekur sína eigin lögreglu, heilsugæslu, líkamsræktarstöð o.s.frv.. Það er örlítið öðruvísi tilfinning að vafra um skólalóðina og að eiga við starfsfólkið en í HÍ verð ég að segja. Þegar ég fór með Ernu á skrifstofu laganema hefði mátt halda að starfsfólkið hafi verið að hitta náinn ástvin eftir nokkra ára aðskilnað. Þvílíkar voru móttökurnar. Þetta fékk mig til að hugsa um mín samskipti við Nemendaskrá HÍ en ég get ekki sagt að viðmótið þar hafi verið á sömu nótum.

Ég er búinn að fara í líkamsræktina í skólanum í eitt skipti en kanarnir kalla þetta "wellnescenter". Aðstaðan þar er frábær. Ný tæki, tvær saunur, heitur pottur, innisundlaug, margir squassalir fullt af fjölbreyttum sprikltímum í boði o.sfrv. Ætli þessi aðstaða eigi eftir að færa nýtt líf í Framsóknarkúrinn? Hver veit?

Það er annars tvennt sem hefur komið okkur (eða allavegana mér mest á óvart.)

Í fyrsta lagi er það hitinn og rakinn. Hafði oft heyrt talað um hvað það er rosalegt að vera í miklum raka en gerði mér fyrst grein fyrir því núna hver áhrifin eru. Í raun er ekki hægt að ganga úti. Eftir 20 mínútur verður maður uppgefinn. En ágúst er víst verstur hvað þetta varðar og okkur er sagt að veðrið hér sé best frá október til mars/apríl. Það var margbúið að vara okkur við þessu en ekkert hefði getað undirbúið okkur undir þetta.

Í öðru lagi er það hversu margir hér eru svokallaðir "latin amerikan". Höfðum heyrt að það væru mjög margir hér frá Kúbu og S-Ameríku en vissum ekki að það væru um 2/3 íbúanna hér. Svo eru ansi margir frá Haiiti. Mjög margir kúbanar og fólk frá S-Ameríku tala ekki ensku heldu bara spænsku. Þannig var það t.d. með "the cable guy" sem við fengum til að setja upp kapalsjónvarp og internet fyrir okkur. Hann talaði mjög takmarkaða ensku en fullkomna spænsku. Miami er því ekkert Hillbilly redneck þorp í fjarkanistan heldur ákaflega fjölbreytt og skemmtileg borg. Okkur skilst að hún sé nokkuð frábrugðin flestum borgum Bandaríkjanna. Eins og í fyrra dæminu þá var búið að segja okkur þetta en það er í raun ekki hægt að átta sig á þessu fyrr en út er komið.

Á einum af fyrstu dögunum var ég að leita að þessu "Wellnessenter" og álpaðist þá inná æfingasvæði skólaliðsins í amerískum fótbolta. Lið skólans er víst með þeim bestu í US og var magnað að sjá þessa gaura á æfingu. Allir ansi massaðir og í góðu formi.

Að lokum örsaga úr hvunnsdagslífi Sigfúsar:

Eins og oft áður þá hellist yfir mig hér mikill baráttuvilji til að losna við aukakílóin. Í viðleitni minni til þess að vinna á þeim fór ég í tveggja tíma kraftgöngu í átt að sjónum í fyrradag. Ég munstraði á mig myndavélinni og ipod shuffle og hóf þetta nýjasta átak mitt með trompi. Skokkaði og allt. En fljótlega fór hitinn að segja til sín og það dró úr baráttuþrekinu.



Einhvernvegin var orðið meira freistandi að taka myndir af hinu og þessu þarna við árbakkann enn að pína sig áfram í skokkinu. Ég sá fullt af litlum eðlum og smellti myndir af nokkrum. Var með tónlistina í miklu blússi og var almennt í miklu stuði þegar tvær amerískar kvensur stoppuðu veifuðu rétt fyrir framan nef mitt og böbbluðu eitthvað á útlenskunni. Ég heyrði náttúrulega ekki "staf" vegna háværrar rokkmúsíkar en tók heyrnartólin af mér og hlustaði eftir því sem þær höfðu að segja(kanar eru flestir mjög svo tilbúnir til að hjálpa, leiðbeina og benda á hluti). Þær voru þá sem sagt að segja mér að þetta væru "babies" og þær væru að leita að "mother lizard".

Ég satt að segja bara kinkaði kolli og vonaði að þær héldu bara áfram, sem þær reyndar gerðu en þegar þær voru komnar lengra frá hrópuðu þær og bentu með miklu handapati á einhvern runna. "Mother lizard", it is here.... bla bla bla.... Ég kinkaði kolli en þær linntu ekki látum fyrr en ég hlunkaðist til þeirra og kíkti á það sem þær voru að benda á. Jú, þetta var nú bara nokkuð merkilegt. Þarna var eðla sem var eins og smækkuð mynd af risaeðlu. Með svona brodda á bakinu og allt. Svo var hún líka ansi stór, um 20-30 sentímetrar á hæð giska ég á. Smellti nokkrum myndum af henni og hugsaði með mér að dýraflóran hér í Miami væri bara nokkuð magnaðri en ég hafði haldið. Hafði séð ógrynni smáeðla og það eitt kom mér mikið á óvart. En smækkuð mynd af risaeðlu...þvílíkt og annað eins. Færði mig nær henni og tók margar myndir uns hún stökk á brott skeflingu lostin yfir þessum stóra bleiknef frá Fróni.


Daginn eftir ákvað ég að taka það rólega og fór með góða bók út að sundlaug og settist í stól við bakkann. Hitti þar nágrannakonu sem sagðist vera sálfræðingur. Lenti á heilmiklu spjalli við hana. Spurði hana meðal annars um allar þessar smáeðlur sem væru í garðinum, hvort þær væru meinlausar og svona.... Hún sagði að þær væru vitameinlausar og gerðu í raun heilmikið gagn. Þær ætu nefnilega maurana sem væru jú hvimleiðir skrattar.

Ég sagði henni þá frá smækkuðu myndinni af risaeðlu sem ég hefði séð við árbakkann og varð hún þá ansi hissa. Hún kannaðist alls ekki við að svo stórar og skrýtnar eðlur væru hér í náttúrunni. Hugsaði sig aðeins um og sagði svo að það væri dýragarður hér í nágrenninu, nærri þeim stað sem ég sá þessa eðlu, þar sem væri mikið úrval hverskyns "furðueðlna". Hún kom með þá kenningu að þessi eðla hefði sennilegast sloppið úr þessum garði.... hún sagðist ekki vera viss um að þessi eðla væri eins saklaus og litlu eðlunar.... humm... hlaut eitthvað að vera. Þetta var of undarlegt kynjadýr til að vera að vafra um bæ og borg.

Þið getið séð mynd af þessu kynjadýri og fleiri hlutum ef ég næ að virkja myndahluta þessa bloggs einhverntíman....



En okkur hjónunum líður sem sagt ansi vel hér í Miami og þessar tvær vikur hafa verið mjög svo viðburðarríkar og skemmtilegar. Vonandi verður framhaldið ekki síðra.

Erna tekur vonandi einhverjar rispur hér á síðunni og bloggar fyrir þá sem vilja fremur lesa um hennar upplifun á staðháttum en rausið í mér.


Kær kveðja,

Sigfús A. Risaeðlan