Hanging on the wire.............trallalllalllaalla

Stórborgarferðin var svo sannarlega stórkostleg. Ég hafði aldrei komið til NY en hafði ákveðnar hugmyndir um borgina eins og aðrir. Verð að segja að upplifunin fór framúr öllum mínum væntingum.

Það eru náttúrulega forréttindi að hafa góða vini til að heimsækja þarna, gista hjá og sem veita manni úrvals leiðsögn (Anna María með leiðsögumannaréttindi). Aðstæður hefðu því ekki getað verið betri.

Á fimmtudaginn lentum við í NY og Anna María og Gulli tóku á móti okkur með göróttum drykk og skemmtilegheitum. Fórum síðan á rölt um hverfið þeirra í Brooklyn en sá hluti Brooklyn er eitt þekktasta veitingahúsahverfi í NY. Fórum á franskan veitingastað þar sem við fengum ákaflega góðan mat og röltum svo um hverfið. Hverfið þeirra er mjög líflegt og skemmtilegt og samgöngur mjög góðar yfir á Manhattan. Bæði er hægt að ganga yfir Brooklyn-brúnna og svo eru neðanjararlestarstöðvar í göngufjarlægð frá heimilinnu. Við vorum því á besta stað í bænum/borginni....

Föstudaginn tókum við Erna svo í að gerast "atvinnutúrhestar". Anna María hafði mælt með því að við myndum labba Brooklyn-brúnna yfir að Manhattan, sagði það þess virði. Og já, það var þess svo sannarlega virði. Þessi brú var byggð árið 1875 og er eitt af þekktari kennileitum NY. Það er magnað að ganga yfir hana í átt að Manhattan með frelsisstyttuna á vinstri hlið og yfirsýn yfir alla skýjakljúfana. Mæli með þessari gönguferð fyrir alla þá sem eiga eftir að koma til borgarinnar.

Keyptum svo dagsmiða í túristabússa sem ganga um alla Manhattan og fengum þar með ansi góða yfirsýn yfir borgina. Hoppuðum úr á nokkrum stöðum þar á meðal við Central-Park þar sem við röltum og skoðuðum hluta garðsins. Í lok dagsins tókum við svo ferju yfir á Staten-Island sem er gjaldfrí (hvað myndu Susarar segja við því? Gjaldfríar samgöngur í höfuðborg kapítalismans....). Á þessari leið er gott yfirsýn yfir frelsisstyttuna og í bakaleiðinni sér maður Manhattan frá skemmtilegu sjónarhorni. Við vorum þarna í ljósaskiptunum sem var mjög fallegt. Um kvöldið hittum við svo Önnu Maríu og Gulla aftur og fórum á Mexíkanskan stað að borða, drukkum margarítur og fórum svo á örlítið pöbbarölt.

Laugardeginum eyddum við svo með Gulla og Önnu Maríu. Þau sýndu okkur hluta Brooklyn, Williamsburg, þar sem listamenn hafa búið undanfarin ár. Svona "artífartí" hverfi sem sagt. Ákaflega gaman að skoða það hverfi og ég efast um að maður hefði fattað að fara þarna nema vegna þess að gædarnir okkar þekktu svæðið ansi vel. Þarna er m.a. plötubúð sem svipar mjög til Hljómalindar. Þeir birta lista yfir mestseldu plöturnar í hverri viku og þessa vikuna var náttúrulega SigurRós efst. Ég spurði einn sölumanninn aðeins útí þetta og hann sagði að SigurRós væri ákaflega stórt nafn í NY. Hann hafðí farið á tónleika með þeim fyrir stuttu síðan. Spurði svo hvað væri að frétta af hljómsveitinni Múm... Sem sagt, Ísland aldeilis á tónlistarkortinu í NY....

Fórum svo í Soho á Manhattan þar sem Gulli keypti sér leðurjakka sem hann hafði lengi haft augastað á. Ansi flottur "jakket" það... Fórum svo og fengum okkur snæðing og þvínæst var haldið á tónleikastaðinn Roslyn Ballroom sem ku vera nokkuð frægur samkv. Gulla. Hann er rétt við Broadway. Við áttum nefnilega miða á Paul Weller þetta kvöldið. Tónleikarnir voru hreint út sagt frábærir, þvílík spilamennska. Gulli hafði sungið eitt lag sólarhringinn á undan með sinni íðilfagurri rödd en það lag hefur lengi verið eitt af uppáhaldslögum Ernu og er með því þekktara sem Weller hefur gefið út. Það hljóðar einhvernvegin svona:


"You do something to me, something deep inside
I'm hanging on the wire for a love I'll never find
You do something wonderful then chase it all away
Mixing my emotions that throws me back again
Hanging on the wire, I'm waiting for the change
I'm dancing through the fire, just to catch a flame
an' feel real again

You do something to me somewhere deep inside
I'm hoping to get close to a peace I cannot find

Dancing through the fire just to catch a flame
Just to get close to, just close enough
To tell you that.....

You do something to me something deep inside."

Eftir tónleikana fórum við svo á Time-Squere og skoðuðum mannlífið.

Sunnudagurinn fór svo í að túristast meira. Ég og Erna fórum þá að skoða svæðið þar sem World-Trade center stóð. Áhrifarík upplifun það. Fórum svo til litlu-Ítalíu og í Kínahverfið og þar reyndist vera heilmikill sunnudagsmarkaður í gangi og allt iðandi í lífi.

En sem sagt ótrúlega afkastamikil og viðburðarík stórborgarhelgi að baki en nú er það bara blákaldur (eða kannski eldheitur) raunveruleikinn hér í Miami sem tekur við á ný. Mætti í tíma í gær og fékk hálfgert sjokk. Fullt af prófum, kynningum og verkefnum framundan.....´

Á myndasíðunni okkar getið þið nálgast endalaust margar myndir úr NY-ferðinni. Ákvað að setja bara fleiri en færri......

New York, New York........

Jæja, Ríta ákvað sem betur fer að sveigja aðeins í suður og sleppa því að angra okkur. Eina sem kom útúr þessu var reykvískt haustveður (reyndar aðeins heitari en heima). En skólinn lokaður og götur hálftómar. Eigum þó að mæta að nýju á morgun.

Fjárfestum í flugmiðum til New York í gær, förum á fimmtudaginn og komum aftur á sunnudagskvöld. Anna María og Gulli búa í Brooklyn og ætlum við að misnota gestrisni þeirra í eina helgi eða svo. Verður spennandi að koma þangað, ég hef aldrei komið til New York (hef reyndar bara komið til Orlando og Miami). Erna hefur hinsvegar komið í stórborgina og getur því "gædað" húsbóndann um svæðið.

Þannig að nú bíðið þið bara ofurspennt eftir nýjum pistli eftir helgina með fullt af myndum......

Ríta var það heillin.........

Jæja, enn einn stormurinn á leiðinni og nú ber hann/hún heitið Ríta. Reyndar eru líkur á að þessi verði fellibylur að stærðargráðunni 3 en Katrín var aðeins stig 1 þegar hann fór hér yfir Miami en varð svo 3 þegar hún kom að New Orleans. Okkur þótti nú nóg um stig 1 og erum ekkert sérlega spennt að upplifa stig 3 verður nú að segjast. Á www.miamiherald.com segir ''The National Hurricane Center is telling us that there is some risk that Rita might reach Category 3 status as it approaches the Keys,'' Stormurinn stefnir s.s. á Key West núna en stefnir norðvestur í átt að Miami......

Skólanum var lokað um hádegi vegna þessa:

"University of Miami to Close at Noon Monday,Remain Closed Tuesday
The University of Miami will close at 12 p.m. today, Monday, and will remain closed through Tuesday. All classes and events on the Coral Gables, medical, and Rosenstiel campuses are canceled for that time period; however, essential personnel should report to work according to their unit’s emergency plan. See below for specific instructions for the medical campus."

Ég átti að vera í tveimur stöðuprófum í dag í mjög erfiðum kúrsum. Mætti kl. 11:00 í fyrra prófið og var prófið vægast sagt erfitt, hélt í fyrstu að það væri bara vegna þess að enska er ekki mitt móðurmál og ég þekki ekki allar stofnanir Bandaríkjanna eins vel og innfæddir. Mér varð svo létt þegar ég talaði við einn bekkjarfélaga (ameríkani í húð og hár) sem var í sjokki yfir því hvað prófið hafði verið erfitt. Þessi prófessor er með þeim skemmtilegari sem ég hef setið í tímum hjá en er frægur fyrir mjög erfið próf... Ég lærði alla helgina en fannst mér samt ekki ganga nógu vel. Verður forvitnilegt að sjá útkomuna. Átti svo að fara í annað próf strax á eftir en þá var búið að loka skólanum og starfsfólk byrjað að setja hlera fyrir glugga o.fl. Slapp þar aldeilis vel þar sem mér veitti ekkert af meiri tíma til að lesa fyrir prófið.

Á leiðinni (á hjólinu, alltaf hjólandi ;)) heim datt mér það snjallræði í hug að fara í Publix og hamstra mat o.fl.. nauðsynjar fyrir svona fellibyl eins og Ritu....... Skemmst frá því að segja að fleirum hafði dottið þetta í hug, biðröð langt útá plan. Ótrúlegt alveg hreint. Einnig biðraðir við allar bensínstöðvar. Ég hef þó meiri skilning á þessu í dag en ég hafði fyrst. Veit hvað það er að vera í rafmagnslausri borg í marga sólarhringa.........

En við skulum bara vona að hún Ríta ákveði að breyta um stefnu og fara eitthvert allt annað en til Miami. Hún er allavegana ekkert sérstaklega velkomin á þessu heimili ;)

See you later aligator...........

Þetta er í rauninni hið klassíska "helgarrapport" en þar sem toppurinn á helginni snérist um græna ferfætlinga í mýrunum í Everglate stóðst ég ekki mátið að hafa ofangreinda fyrirsögn.. mhohohohohohoooooooo alltaf janf sniðgur og hnittinn hann Sigfús ;)

En helgin byrjaði í raunninni á fimmtudaginn, þá eyddi Erna góðu síðdegi með Guðrúnu Birgisdóttur sem átti að verða fyrsti gestur okkar hér í Miami. Nema hvað hún kaus frekar að vera á glæsihóteli niður á South-Beach (stórfurðulegt ekki satt?) og þangað fór Erna einmitt með henni og eyddu þær síðdeginu saman á sólbekkjum með görótta drykki sér við hlið. Húsfaðirinn fékk nú ekki einu sinni að sjá framan í stúlkuna enda upptekinn við námið (ólíkt sumum...). Högni sonur Guðrúnar var með henni og skilst mér að þau hafi bara haft það afar gott hér í sólinni í Florida.

Hæstvirtur húsfaðirinn átti afmæli á föstudaginn (9.september) og fékk hann nokkrar gjafir frá sinni heittelskuðu. Við fórum svo í hálfgerða afmælisferð daginn eftir, þ.e. á laugardaginn, en ég hef verið talsmaður þess að fara í ferð í Everglade þjóðgarðinn frá því við komum hingað. Þjóðgarðurinn nær í raun yfir allan syðsta odda Florida-skagans en það eru aðeins um 50 km frá heimili okkar að mörkum þjóðgarðsins. Maður áttar sig betur á því í hvaða loftslagi við búum þegar þangað er komið. Fenjasvæði fullt af krókódílum og öðrum "kvekendum".

Nema hvað starfstúlka í upplýsingamiðstöðinni sagði okkur að vegna mikilla rigninga (m.a. venga Katrínar) væri vatnsyfirborðið mjög hátt um þessar mundir og því ólíklegt að við næðum að sjá krókódíla. Þeir dreifa sér þá á stærra svæði. Við röltum um merkta göngustíga og er ótrúleg kyrrð þarna fyrir utan að stöku sinnum heyrast framandi dýrahljóð. Við litum vel í kringum okkur en sáum ekkert til að byrja með nema stöku fisk í vatninu og reyndar eina engisprettu.

Við einn pallinn var skilti þar sem fólk var vinsamlegast beðið um að hafa hljótt því þarna væri útungunarsvæði krókódíla. Við töldum þennan stað því vera kjörinn til að spotta þessar grænu ófreskjur. Litum vel í kringum okkur en sáum ekkert. Þar til Erna spottaði skyndilega litla krókódílaunga og dró þá þá snilldarályktun að þar sem krókódílaungar væru hlyti krókódílamamma og pabbi að vera í nágrenninu (eða eins og Guðni myndi segja; þar sem fleiri en tveir krókódílar koma saman þar er krókódílapartý....) Vönduðum okkur afar mikið við að reyna að spotta krókódíl í fullri stærð. Og viti menn, í feninu sást haus á krókódíl sem lá þar og fylgdist með ungunum sínum. Ótrúlegt hvað hún/hann náði að samlagast umhverfinu....

Fórum svo yfir á hinn enda pallsins og þar sáum við annan krókódíl og hann var meira að segja á þurru landi. Lág þar makindalega og rétt svo nennti að opna augun öðru hverju. Mín ágiskun er sú að þarna hafi pabbinn verið að fá sér síðdegisblundinn sinn á meðan móðirinn gætti barnanna... er það ekki góð kenning? En sem sagt ansi magnað að sjá þessar skepnur í sínu náttúrulega umhverfi. Góður dagur en þó afar heitur og mikið af fljúgandi bitvargi sem náði að bíta húsfrúnna all rækilega.....

Um kvöldið fórum við svo í afmælisboð hjá Neishu sem er bresk/indversk bekkjarsystir Ernu. Svo skemmtileg vill til að hún á afmæli á sama degi og ég, 9/9, en hélt þó uppá það á laugardeginum. Þarna var allt fastagengið í bekknum auk nokkurra annara sem ekki hafa látið sjá sig eins mikið í partýstússinu. Skemmtilegt partý og allir í fínu stuði.

Á sunnudeginum tókum við svo upp tennisspaðana okkar og fórum á tennisvöll sem er hér í nágrenninu. Þar getur maður mætt án þess að panta og fengið lausan völl. Kostar nokkra dollara á mann klukkutíminn, mjög fín aðstaða. Eigum eftir að nýta okkur þetta meir í vetur....

Á myndasíðuna eru nú komnar fullt af myndum sem tengjast þessum ágæta pistli.

Verði ykkur að góðu.

kk.,
Sigfús A. Krókódílan

Helgarrapportið.........

Það var nokkurskonar verslunarmannahelgi þessa helgi, þ.e. Labour day var í gær þannig að frídagarnir voru þrír. Við áttum nokkuð rólega en góða helgi, með smá djammívafi...

Eins og áður segir er félagslífið í bekknum hennar Ernu ákaflega öflugt. Um helgina var hægt að velja milli fjögurra atburða; partý hjá hinum argentínska Gonzalo á föstudag, sundlaugarpartý hjá hinni þýsku Maren á laugardag, þrítugsafmæli hjá Marion frá Equador á sunnudag og svo mæting á pöbb að horfa á beina útsendingu frá leik University of Miami gegn Florita state í gær. Við létum okkur þó nægja að fara í sundlaugarpartýið á laugardaginn og svo á pöbbinn í gær.

Það eru 38 í bekk með Ernu en það er fastur kjarni sem mætir í partíin, um 15-17 manna kjarni. Að sjálfsögðu tilheyrum við Íslendingarnir þessum kjarna og er ég nú farinn að kynnast þessum krökkum nokkuð vel (Erna þekkir þá náttúrulega betur).

Fyrir utan þetta partýstúss fórum við í vettvangsskoðun á Coconut Grove á sunnudag og svo langan göngutúr um hverfið í gær. Á föstudaginn áttum við svo mjög góðan dag með hinum Íslendingunum sem eru í skólanum, þeim Davíð og Ólöfu. Fórum í Costco-leiðangur með þeim og síðan var matarboð hjá okkur um kvöldið.

Á myndablogginu er nú hægt að sjá fullt af myndum, sérstaklega af bekkjarfélögum Ernu. Datt í hug að fólk hefði gaman að sjá það lið aðeins...

kk.,
Sigfús

Loksins loksins!!!

Fyrir rúmum tveimur vikum hófum við bílaleit okkar af alvöru. Við fórum markvisst yfir þá bíla sem birtir eru á www.autotrader.com, voru í okkar verðflokki og á okkar svæði. Skemmst er frá því að segja að þessi leit reyndist flóknari og erfiðari en við höfðum búist við. Nú er henni hinsvegar lokið með prýðisgóðum árangri að við höldum (sjö, níu, þrettán). Keyptum gráan Ford Taurus 2002 nú á þriðjudaginn, einn með öllu!

Við vorum búin að vera á bílaleigubíl fyrstu vikurnar og það hefði í raun verið ómögulegt að standa í þessari bílaleit án hans þar sem fjarlægðirnar hér eru ansi miklar. Þessi bílaleit hefur verið afar lærdómsrík og má segja að við séum nú orðin sérfræðingar í bílakaupum í Bandaríkjunum.

Leitin leiddi okkur á ýmsa staði. Fyrsta daginn fórum við með þýskri stelpu sem er með Ernu í bekk en hún var einnig að leita að bíl. Við vorum búin að finna nokkra bíla sem við vildum líta á. Fyrsta bílasalan var frekar skrautleg. Hún var staðsett í frekar vafasömu hverfi og fyrir innan girðinguna var lítill skúr og fullt af skrani í kringum hann. Einhver eldri spanjóli með mexíkanahatt var fyrir aftan skúrinn að gera við einhverja druslu. Ekki reyndist sá vera sölumaður. Út kom maður sem var eins og klipptur út úr bandarískri glæpamynd. Með ör í andliti og almennt frekar "krimmalegur" að sjá. Talaði takmakaða ensku og virtist algjörlega áhugalaus varðandi það að selja okkur bíl. Bíllinn sem við höfðum séð á netinu var að sjálfsögðu seldur og skilaði þessi hálftíma bílferð okkur því frekar litlu.....

Keyrðum þvínæst að kúbönsku götunni (8 stræti) en hann Gunnlagur félagi minn hafði sagt mér að þar væru margar bílasölur. Ákváðum að kíkja á eina sölu sem okkur leist nokkuð vel á og bar það fróma nafn "Alfred autosale". Út kom kona sem (eins og fyrri bílasalinn) virtist afar takmarkaðan áhuga hafa á því að selja okkur eitt stykki fararskjóta. Ekki nóg með það heldur kunni hún sama sem enga ensku. Jú, hún gat sagt "car", "price" og "mile". Það má ekki taka það af henni ;)

Jæja, við ákváðum þá að skoða annan bíl sem við höfðum séð á autotrader. Sú sala var náttúrulega staðsett í hinum enda borgarinnar. Á leiðinni þangað sáum við toyota umboðið og ákváðum að skella okkur inn og athuga hvað þeir hefðu uppá að bjóða. Þjónustan var töluvert betri og úrvalið mikið. Sölumaðurinn fór með okkur uppá 3. eða 4. hæð og löbbuðum við þar út á stærðarinnar bílaplan sem var á þaki hússins. Mikill hiti var þennan daginn og vorum við orðin ansi steikt þegar við komum inn á ný. Því miður voru þeir bílar sem voru í okkar verðflokki ekki uppá marga fiska og ákváðum við því að halda leitinni áfram. Þar að auki taka þessar stóru sölur um 500-600 $ í söluþóknun sem okkur fannst ansi mikið (þeir ódýrustu taka 150$).

Fiesto Auto var þá næsti áfangastaður en þar átti bíllinn að vera sem við höfðum séð á Autotrader. Leitin leiddi okkur í iðnaðarhverfi og áttum við í erfiðleikum með að finna þessa ágætu sölu. En eftir nokkra leit fundum við "dýrðina" (eða þannig). Á skemmu einni voru fjölmargar dyr og á einni stóð "Fiesto Auto". Allt í rusli fyrir utan og ekki nokkurt líf að sjá. Ég rölti að hurðinni og bankaði og ekkert svar...... afar traustvekjandi sala og tilvalið að gera stórviðskipti, eini gallinn var að það var enginn á staðnum...

Þetta var s.s. fyrsti dagurinn í bílaleitinni og síðan eru liðnar rúmar tvær vikur. Þessar tvær vikur hafa verið mjög svo í stíl þessa fyrsta dags. Við höfum all nokkrum sinnum keyrt borgarhlutana á milli eftir að hafa séð "girnilegan" bíl á autotrader sem síðan hefur ekki staðið undir væntingum. Á einni sölunni sýndi sölumaðurinn okkur t.d. tvo bíla, annar þeirra reyndist óökuhæfur vegna þess að vökvastýrið var ekki að virka og fór hann þá vandræðalegur að öðrum bíl sem hann mælti frekar með, nema hvað sá bíll fór ekki í gang...... Höfum lært ýmislegt á þessu "projecti" okkar og ef þið lesendur góðir komið einhverntíman til með að kaupa ykkur bíl í US hafið þið bara samband við okkur bílaparið....

Leitin skilaði loksins árangri nú á þriðjudaginn. Fyrir valinu varð Ford Taurus 2002 sem er flokki fyrir ofan Ford Focus. Þetta er langflottasti bíll sem undiritaður hefur átt, með rafmagni í öllu, góðum græjum, 6 cylendra vél, sjálfskiptur (gírskiptingin fyrir ofan stýrið) o.sfrv.. Fengum hann á góðu verði þar sem við keyptum hann af braskara sem kaupir bíla á uppboðum í Atlanta þar sem bílarnir eru mun ódýrari og selur þá svo hér í Miami. Maður þessi heitir því fróma nafni Jesus og kemur frá Kólumbíu. Talar hann afar takmarkaða ensku og þá sérstaklega þegar hann er spurður erfiðra spurninga. T.d. hrakaði enska hans mjög mikið þegar ég sagði honum að við hefðum flett sögu bílsins upp á netinu og þar hefði komið í ljós að bíllinn er tjónabíll....

Þessi kaup eru því ákveðin áhætta og afar ólíkt okkur að standa í slíku. Málið var bara að við kolféllum bæði fyrir bílnum, sérstaklega þegar við bárum hann samana við bíla í sama verðflokki sem við höfðum skoðað. Það voru allt druslur, samanborið við þessa lúxusdrossíu. Nú vonum við bara að bíllinn standi sig vel og að þetta reynist farsæl kaup. Að frúin og herran hlæji í betri bíl frá bílabrasksölu Jesusar.....................

Á myndablogginu sem hægt er að fara á ef smellt er á linkinn hér ofar á síðunni til hægri eru fleiri myndir frá bílaleitinni miklu.

Kær kv. frá Miami,
Sigfús

Nóbelsverðlaunahafi í heimsókn

Forseti háskólans heitir Donna E. Shalala og er ansi skemmtilegur karakter. Hún var heilbrigðisráðherra í stjórn Clintons í 8 ár og hefur enginn einstaklingur gegnt því embætti eins lengi. Þegar hún hætti í því starfi talaði Washington Post um að hún hafi verið besti heilbrigðisráðherra sem Bandaríkin hefðu haft. Hún beitir mjög opnum stjórnunarstíl og hvetur nemendur til þess að hafa beint samband við sig og býður þeim í heimsókn heim til sín en heimili hennar ku ansi stórt (ein af villunum við sjóinn). Mér var boðið í slíka heimsókn sem einn af skiptinemunum en það var því miður of mikið stúss í gangi til að stunda slíkan munað.

Nema hvað Shalala er ákaflega vel tengd (plögguð) og beitir þeim tengslum háskólanum í hag. Í fyrra náði hún að fá eina af kappræðum Bush og Kerry hingað í skólann og vakti það heimsathygli. Hún hefur einnig fengið fjölda áhugaverðra fyrirlesara til þess að koma og nú síðast, á þriðjudagskvöldið, kom Toni Morrison rithöfundur hingað, hélt fyrirlestur og svaraði spurningum úr sal. Ég hafði fengið bók hennar "Beloved" að gjöf í nýliðakynningunni en vissi satt best að segja ekkert um rithöfundinn. Kom með bókina heim og bókaormurinn og femínistinn Erna þekkti höfindinn vel og tók andköf, var s.s. afar ánægð með þennan feng. Ekki var hún síður ánægð þegar hún sá í bréfinu sem fylgdi bókinni að von væri á rithöfundinum nú í lok ágúst. Erna er núna að lesa bókina og ætla ég að lesa hana þegar hún er búin.

Toni Morrison er frægur rithöfundur sem fékk m.a. nóbelsverðlaunin í bókmenntum 1993 og Pulitzer verðlaunin árið 1987. Hún er einnig prófessor í bókmenntum við Princeton háskóla. Morrison skrifar um þrælahaldið í Bandaríkjunum með sérstaka áherslu á stöðu kvenna í því ástandi og hefur almennt fjallað mikið um stöðu svartra kvenna í Bandaríkjunum.

Fyrirlesturinn var fyrir fullu húsi í stærðarinnar íþróttahöll á háskólalóðinni. Það var magnað að sitja þarna og hlusta á Morrison lýsa hugmyndunum á bakvið bók sína Beloved og svo almennt um þrælahaldið og stöðu svartra í Bandaríkjunum. Eftir fyrirlesturinn var opnað fyrir spurningar úr sal og svaraði hún snilldarlega oft á tíðum.

Greinilega stórmerkileg kona og eitursnjöll. Hún lýsti m.a. menntagöngu sinni, en fjölskylda hennar hafði ekki efni á að senda hana nema í eitt ár í háskóla og eftir það varð hún að sjá um sig sjálf. Hún náði að sanna sig á þessu eina ári og þó það hafi ekki komið fram þá reikna ég með að hún hafi fengið einhverja styrki sem afburðarnemandi í kjölfarið.

En s.s. mögnuð og áhrifarík kvölstund sem skildi töluvert meira eftir sig en innantóm hringiða kapalstöðvanna.......

Von er á fleirum merkum fyrirlesurum í vetur og ætlum við að reyna að kíkja á sem flesta. Aðgangur er ókeypis fyrir okkur sem erum í háskólanum en aðrir þurfa að borga.. það er því ýmislegt sem fæst fyrir þessi háu háskólagjöld sem við þurfum reyndar hvorug að borga......

Tilvitnun í Morrison:
'"Tell us what it is to be a woman so that we may know what it is to be a man. What moves at the margin. What it is to have no home in this place. To be set adrift from the one you knew. What it is to live at the edge of towns that cannot bear your company."' (from Nobel Lecture, 1993)

Hér er hægt að lesa meria um Morrison:
http://www.kirjasto.sci.fi/tmorris.htm

Og hér er hægt að lesa um Shalölu: http://www.miami.edu/UMH/CDA/UMH_Main/1,1770,8548-1;8823-3,00.html